donderdag 29 september 2011

E. wil rozijnen

Het schijnt dat babies regelmatig van routine veranderen. E. heeft dat tot nu eigenlijk maar één keer gedaan, overigens tot volle tevredenheid van ons allen, want met drie maanden oud ontdekte ze haar duim en switchte van de ene op de andere dag van huilend hangend hulpeloos wezentje naar vrolijk, 's nachts slapend, uitermate regelmatig minimensje.

En toen gingen we verhuizen. Naar Azië. Dus: jetlag, weg ritme, 's nachts wakker, veel huilen. (Ze duimt overigens nog steeds fanatiek, dus misschien lag het toch niet daaraan. Maar waaraan dan wel?) Sinds S. weer dagelijks zijn opwachting maakt in ons vrouwengebeuren en ons vrouwengebeuren weer gesitueerd is in een huiselijke setting, is alweer veel verbeterd (E. lacht weer, bijvoorbeeld, en ze slaapt nu om de nacht door).

Maar een herkenbaar ritme, nee. Wellicht baseert zij haar schema op de Maya-kalender, of de Fibonacci-cijferreeks, of misschien is het simpelweg de invloed van Chinese astrologie op haar Westerse tijdsbesef, vermengd met wat islamitische maankalendermomenten. Wij snappen er in ieder geval geen hout van. Complicerende factor is dat ze niet meer, zoals vroeger in Nederland (twee weken geleden), vaste, verschillende, gebaren gebruikt om honger of slaap aan te duiden. Nu duimt en huilt ze, afgewisseld met gekwetste want onbegrepen blikken onze kant op en woeste aanvallen van activiteit waarbij ze haar attenties focust op die zaken waarvan ze zéker weet dat ze er niet aan mag komen.

Uit arren moede houden wij, falende ouders*, dan maar het schema van vroeger aan. Aangevuld met een oneindige hoeveelheid rijstwafels, rozijntjes en fruit (waarbij dat laatste duidelijk het minst populair is. Hoewel het petekind in tegenstelling tot peettante wel papaya lust, maar geen watermeloen of ananas). Zo eet ze de ene ochtend een bak pap, een banaan en de helft van mama's yoghurt, slaat dan de lunch over (inclusief het zo nodige vocht in de vorm van melk) maar laat wel gedurende de rest van de middag rijstwafels aanrukken. De andere dag (vandaag) eet ze dan 's ochtends een kwart bord pap, zeven baby-bite-size stukjes papaya, drie ministukjes mango, een hele banaan in grote brokken, 50 ml melk (er moet vocht in! het zijn de tropen!) om te vervolgen met een lunch van een halve boterham met import-smeerkaas, weer 50 ml melk en drie zo mogelijk nog kleinere stukjes papaya en mango (in fruit zit ook vocht). Een half uur na de lunch: schreeuwende honger. Dus: anderhalve rijstwafel en thuis maar weer 50 ml melk. En nu slaapt ze. Nadat ze geprobeerd heeft de telefoon te demonteren, de afstandbedieningen af te lebberen en de hoekbeschermer van de scherpe rand van de kast heeft gesloopt. Ik broed op sluwe methoden om vocht in het stelsel van mijn kind te injecteren.

Maar. De rozijnen. E. is niet alleen ritmeloos, E. is ook nogal makkelijk afgeleid. Dus vaak, aan tafel, doe ik net alsof ik de inhoud van haar lepel zelf opeet. Dan zeg ik "aaaah", steek de lepel in mijn geopende mond in de hoop dat zij snel "AH" roept. Doet ze dat op tijd (een rekbaar begrip) dan stop ik het lekkere hapje alsnog in haar mond. Nu voerde ik deze tactiek laatst uit met een rozijn. En toen het doosje leeg was, keek E. nadenkend naar mij. Ze stak haar hand uit. Ze propte die hand in mijn mond. Ze groef een beetje rond. Duidelijk op zoek naar de eeuwige bron van alle rozijnen. Maar ze vond niks (mama houdt ook van rozijnen, namelijk).

Dat was gisteren. En gisteren had ze zowaar een ritme. Maar ook hier gold weer het mantra dat ik van collega I. leerde: alles gaat voorbij.

*Ik ben wel een faalmoeder, weet ik nu ik de timetables van de infant care centra heb gekregen. En dat is nog zonder de optionele enrichment classes**. Maar gelukkig blijkt uit het onderzoek dat wordt gedaan aan mijn zijde van de oceaan dat dat voor zulke jonge kinderen ook nog helemaal nergens goed voor is.
**Mea culpa: verrijkingslessen als "Chinees drama" en "Spreken in het openbaar" worden pas vanaf 18 maanden aangeboden.

E. gaat zwemmen

Wie nog geen glas water kan wegwerken, verslikt zich al gauw in een heel zwembad. Toch heeft E. dappere pogingen ondernomen om het minstens 25 meterbad dat ons appartementencomplex deelt met het naastgelegen Novotel leeg te slurpen. Haar doel: het snorkelende meisje van een jaar of dertien van dichtbij bekijken. Maar die gebruinde en in witte bikini geklede Ozzie met lange blonde vlecht was duidelijk niet gediend van baby-bewondering. E. moest zich tevreden stellen met de verontschuldigende blikken van de eveneens snorkelende vader. (Overigens zal het meisje wel gewoon niet van babies houden, want er waren geen coole dudes, sterker zelfs, op E. na waren er überhaupt geen mensen aanwezig van onder de dertig.)

Het was even afwachten of E. het zwembad wel leuk zou vinden - de overgang van tummytub naar babybad kostte even moeite en ook de switch van babybad naar volwassenbad ging niet vlekkeloos - maar blijkbaar is het buitenbad zo groot dat het niet meer herkenbaar is als categorie 'bad' maar in de categorie 'speeltuin' valt (subsectie 'nat'). En daar houdt ze wel van, vooral als er ook andere kinderen zijn. Eerst heeft ze even op het randje in het ondiepe (warmere) water gepoedeld, en daarna met een blauw badpakje van de Amsterdamse oudtante M., twee spiksplinternieuwe oranje vleugeltjes van moeders credit card en een leliewit huidje van de Etos zonnebrandcrème (en eveneens leliewitte haartjes, want ik was vergeten een hoedje mee te nemen en heb toen maar het hele bolletje ingesmeerd) hopseflops het diepe in. (Voor haar diep dan, hè.) Lachen! Dat water spattert! En als je met je benen trappelt ga je vooruit! En je kunt het eindeloos blijven opdrinken!

We zijn een paar keer het zwembad rond geweest, maar ik had het idee dat de zonnebrandcrème niet waterproof was en het ging een beetje waaien, dus ik vond het te frisjes worden. E. in haar Nijntje-badjas gestoken (uit het pakket van S.'s werk A., waarvan we tot nog toe veel plezier hebben beleefd aan alle onderdelen. Gaat daar allen werken, kinderwenshebbenden!) en naar boven vertrokken.

Nee, niet naar het appartement. Naar de verwarmde jacuzzi op de 25ste verdieping. Een jacuzzi valt overigens wel in de categorie 'bad', maar wel een gaaf bad, want één met bubbels. Dat water spattert! En overal zijn knoppen om aan te zitten! En je kunt op de bankjes staan en over de rand hangen! Wat wel nog best lastig is: weer uit zo'n diep gelegen jacuzzi komen, terwijl je ene voet wegglijdt in het water, de andere op de natte plankjes, je ene hand de badrand vast houdt en de andere een glibberend meisje omklemt. Maar het is gelukt. En we zijn allebei heelhuids en druipend thuis gekomen, waarna papa E. in bad deed en haar haren eens flink schoon geschrobd heeft. Blijkt dat die Etos zonnebrandcrème toch eigenlijk best wel goed hecht.

zondag 25 september 2011

Mededeling van huishoudelijke aard

Lieve familie en vrienden,

wat jullie eigenlijk allemaal willen weten, is hoe het met E. en ons gaat. En dat wil ik ook heel graag vertellen in korte, krachtige, geestige Facebook updates. Maar ik vermoed dat niet iedereen (ik denk met name aan kinder(wens)loze vrienden) zit te wachten op al die boeiende beschouwingen aangaande het Singaporese luierleven en dus besloot ik dat soort onderwerpen naar hier te verplaatsen. Het nadeel is dat ook de andere info, zoals de minutieuze beschrijving van ons heerlijke appartement (met 25 meter bad, had ik dat al gemeld? En gezeteld op een enorme Japanse supermarkt? Op spuugafstand van zowel het hipste design-uitgaansleven als, de andere kant op, het meest trashy toerisme-gebeuren?) en het wel en wee van mijn hopelijk binnenkort weer werkende leven.

Dus, hier dan eindelijk het beloofde blog. Voorlopig nog even zonder paswoord, want dan kan iedereen die geïnteresseerd gewoon lezen. (Bovendien, iets belastends terugvinden in de datasoep van internet is nog behoorlijk ingewikkeld. Zelfs als je weet waar je naar zoekt - zo heb ik ooit een goed deel van de werkdag besteed aan het opzoeken van een ambtsbericht op Wikileaks om te controleren of er stond wat een ander medium beweerde dat er stond (nee). Sindsdien heb ik er eigenlijk wel vertrouwen in dat wie kwaad wil, nog een behoorlijke kluif heeft aan internet.)

Ik hoop dat jullie onze belevenissen met plezier lezen. Reageer, als je zin hebt, ook vooral met eigen opmerkingen, beslommeringen en beschrijvingen van gebeurtenissen, huizen en wat dies meer zij. Maar ik ga nu eerst een boterhammetje met kaas eten.