vrijdag 28 september 2012

Belastingpost

Op een dag (in 2011) stuurde de Belastingdienst een waarschuwing naar Huize Tamtam. De aanslag over het jaar 2009 van vrouw bleek bij nader inzien niet correct. Dus zou er een nieuwe aanslag komen. Houd de brievenbus in de gaten, was de boodschap.

Terwijl de vrouw des huizes braaf zat te wachten, besloot het gehele huishouden te verkassen naar elders. In het buitenland. Zonder adres. Dus gaf het huishouden als emigratie-adres op het gemeentehuis het adres op van het hotel waar het de eerste dagen zou verblijven. Het gemeentehuis gaf dit door aan de belastingdienst. De belastingdienst negeerde de brief van het huishouden met het verzoek om een postadres aan te houden. Alleen meldde de belastingdienst dat niet aan het huishouden.

Tien maanden later vroeg het huishouden zich af waarom de dreigende herziene aanslag zich nog niet gematerialiseerd had. De vrouw des huizes belde de belastingdienst. De belastingdienst liet weten dat er al meerdere brieven waren verstuurd. Maar de belastingdienst mocht niet zeggen naar welk adres.

Na lang graven in geheugens herinnerde de man des huizes zich de naam van het hotel. Het gezin toog naar het hotel om de post op te halen. De post was ongeopend retour afzender gestuurd door het hotel. Dat had de belastingdienst niet gemerkt. 

Nu er een voormalig en een huidig adres was, kon er ook een wijziging en een postadres worden gestuurd. Binnen enkele dagen vielen er allerlei brieven op de mat.

Maar geen herziene aanslag. 

De vrouw des huizes belde de belastingdienst opnieuw, met het dringende verzoek om alle post van de tien tussenliggende maanden in duplicaat op te sturen zodat er aan alle rekeningen kon worden voldaan.

De herziene aanslag viel op de mat van het postadres. En werd per ommegaande betaald.

Enkele weken later viel er een nieuwe melding op de mat. Dat er nog ettelijke honderden euro's openstonden. Vanwege het dwangbevel.

Welk dwangbevel?

De vrouw des huizes belde weer met de belastingdienst. Ja, er was ook een dwangbevel verstuurd. Nee, daar was geen duplicaat van verzonden. De belastingdienst kon alleen een verzoek vinden om een duplicaat van de aanslag. Ja, de bezwaartermijn tegen het dwangbevel was inderdaad inmiddels verstreken. Nee, daar kon de belastingdienst verder niks aan doen. Had de vrouw geen kopien van haar brieven bewaard en opnames gemaakt van de telefoongesprekken? Tja, ze kon het natuurlijk altijd nog proberen.

Ik probeer gewoon mijn belasting te betalen. Wij zijn niet De Vijand. Leuker hoeft niet, makkelijker ook niet.

Maar kan het dan in ieder geval wel tijdig en voorzien van alle noodzakelijke informatie? 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten