vrijdag 21 september 2012

E. en haar talen

"Aiyoh!", zegt E. misprijzend als we niet snel genoeg opschieten naar haar zin, of als de yoghurt op de tafel lekt.

"Don wan!", roept ze, als we vervolgens de yoghurt opruimen omdat ze er mee loopt te knoeien.

"Dis one, dis one", wijst ze als we haar vragen wat voor kleren ze aan wil.

"Een, twee, drie, vier, vijf, zes, seven, eight, nine, ten!" telt ze hardop. Om dan zo hard mogelijk te roepen: "IK KOM!"

Meestal praat E. Nederlands met ons. Ze zegt "alsjeblieft" ("assebliet"), ze kan heus wel tot tien tellen en ze weet donders goed wat koekjes en rozijnen zijn. We werken nog aan "dank je wel".

Op het kinderdagverblijf praat ze Engels. Ze zegt "please" ("plis"), ze kan tot tien tellen en ze weet heel prima wat biscuits en puffs zijn.

Ze raakt er erg van in de war als ik Engels tegen haar probeer te praten. Dan begrijpt ze niet wat ik zeg ("Flower." "..." "Kijk, flower." "Nee! Bloem!"). Van de weeromstuit raak ik helemaal in de war als ik met andere peuters praat - dan verval ik automatisch in het Nederlands.

Maar laatst ging E. nog een stapje verder in haar taalverwerving - niet alleen secundair, ook tertiair. De assistant teacher die geen Engels spreekt (echt niet, als ik met haar wil communiceren moet ze de receptioniste erbij halen)(hoewel ze het wel begreep toen ik haar complimenteerde met haar bijzonder leuke kanten jurkje van de week) hielp E. met haar schoenen en gaf haar zeep om haar handen te desinfecteren. Dat vindt E. leuk, desinfecteren.

"Sese", zei ze dus blij. Officiele spelling: "Xie xie."

Dat is "dank je wel" in het Chinees.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen