woensdag 28 november 2012

Het fijnste moment van de dag

E. heeft de magie van knuffelen ontdekt. Dat wil zeggen, ze heeft ontdekt hoeveel haar moeder van knuffelen houdt.

En dat is VEEL.

Zelfs na de hele nacht tegen S. aangekroeld te hebben gelegen, laat ik hem 's ochtends slechts met moeite gaan. Wanneer ik E. ophaal van het kinderdagverblijf, sta ik haar met open armen op haar te wachten (die ze regelmatig vakkundig ontwijkt om de schoenenkastjes leeg te halen op zoek naar mooiere schoenen dan die van haarzelf).

"Wacht maar tot je zelf kinderen hebt", zei grootmoeder Tamtam altijd als zij uitgeknuffeld was en ik niet.

En die tijd is nu aangebroken. Niet dat E.'s knuffelbehoefte die van mij matcht - zij stelt ook prijs op fietsen, met auto's spelen, legotorens bouwen en winkelwagentjes in- en uitladen, om nog maar te zwijgen van gillend door fonteinen rennen.

Maar E. heeft ontdekt dat als ze voor het slapen gaan om een knuffel vraagt, dat betekent dat mama langer blijft. En dat als ze dan ook nog eens gaat babbelen, dat mama dan helemaal vertederd de tijd vergeet. En dat ze dus langer wakker is. Score!

Dus nu knuffelen E. en ik uitgebreid elke avond, terwijl we de dag bespreken. Als S. op tijd thuis is, ligt hij er ook bij. We zingen samen liedjes en tellen in drie talen. En ik heb heus wel door dat ik word gemanipuleerd - maar dat komt mij eigenlijk wel goed uit.


NaBloPoMo November 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen